Syntetyczny proszek krzemianu glinu jest wytwarzany w procesach chemicznych. Na przykład metoda zol-żel polega na reakcji soli glinu (np. azotanu glinu) z prekursorami zawierającymi krzem (takimi jak ortokrzemian tetraetylu) w roztworze wodnym. W wyniku tej reakcji powstaje żel, który jest następnie suszony i kalcynowany w wysokich temperaturach (800–1200°C) w celu uzyskania drobnoziarnistego proszku. Innym podejściem jest synteza hydrotermalna, w której surowce reagują pod wysokim ciśnieniem i temperaturą w wodzie, umożliwiając precyzyjną kontrolę wielkości i morfologii cząstek.

Proszek krzemianu glinu charakteryzuje się wyjątkową stabilnością termiczną, a jego temperatura topnienia przekracza 1600°C, co czyni go odpowiednim do zastosowań wysokotemperaturowych. Jego wysoka odporność chemiczna chroni przed korozją wywołaną przez większość kwasów i zasad, a niskie przewodnictwo cieplne zapewnia doskonałą izolację. Wielkość cząstek proszku, od submikrometra do kilku mikrometrów, wpływa na jego reaktywność i dyspergowalność. Warianty o modyfikowanej powierzchni, poddane działaniu silanów lub polimerów, zwiększają kompatybilność z innymi materiałami.

W ceramice jest kluczowym składnikiem porcelany, kamionki i materiałów ogniotrwałych, poprawiając wytrzymałość mechaniczną i zmniejszając rozszerzalność cieplną. Na przykład, w wyłożeniach pieców, materiały ogniotrwałe na bazie krzemianu glinu wytrzymują temperatury do 1800°C. W produkcji papieru pełni funkcję pigmentu powłokowego, zwiększając jasność, nieprzezroczystość i drukowność. W przemyśle kosmetycznym jest stosowany jako wypełniacz w proszkach i kremach, zapewniając gładką teksturę i właściwości absorbujące tłuszcz.