Rozkład wielkości cząstek
Rozkład wielkości cząstek odnosi się do proporcji (wyrażonej w procentowej zawartości) cząstek w naturalnym kaolinie w danym zakresie ciągłych różnych rozmiarów cząstek (wyrażonych w rozmiarze oczek w milimetrach lub mikrometrach). Charakterystyka rozkładu wielkości cząstek kaolinu ma ogromne znaczenie dla selektywności i zastosowania procesowego rud. Jego rozmiar cząstek ma znaczący wpływ na jego plastyczność, lepkość płuczki, pojemność jonowymienną, wydajność formowania, wydajność suszenia i wydajność spiekania. Ruda kaolinu wymaga obróbki technicznej, a to, czy jest łatwa do przetworzenia do wymaganej drobności, stało się jednym ze standardów oceny jakości rudy. Każdy dział przemysłowy ma określone wymagania dotyczące wielkości cząstek i drobności dla różnych zastosowań kaolinu. Jeśli Stany Zjednoczone wymagają, aby kaolin stosowany jako powłoka miał mniej niż 2 μ, zawartość m stanowi 90-95%, a wypełniacz papierniczy ma mniej niż 2 μ, udział m wynosi 78-80%.

Plastyczność
Glina utworzona przez połączenie kaolinu i wody może odkształcać się pod wpływem siły zewnętrznej, a po jej usunięciu może nadal zachowywać tę właściwość odkształcenia, zwaną plastycznością. Plastyczność jest podstawą procesu formowania kaolinu w bryłach ceramicznych, a także głównym wskaźnikiem technicznym tego procesu. Zwykle wskaźnik plastyczności i wskaźnik plastyczności są używane do reprezentowania wielkości plastyczności. Wskaźnik plastyczności odnosi się do zawartości wilgoci granicznej płynności materiału kaolinu pomniejszonej o zawartość wilgoci granicznej plastyczności, wyrażonej w procentach, tj. wskaźnik plastyczności W = 100 (granica płynności W – granica plastyczności W). Wskaźnik plastyczności reprezentuje odkształcalność materiału kaolinu. Obciążenie i odkształcenie kuli gliny podczas ściskania i kruszenia można bezpośrednio zmierzyć za pomocą miernika plastyczności, wyrażonego w kg·cm. Często im wyższy wskaźnik plastyczności, tym lepsza jego odkształcalność. Plastyczność kaolinu można podzielić na cztery poziomy.

Wytrzymałość na plastyczność Wskaźnik plastyczności Wskaźnik plastyczności
Silna plastyczność >153,6
Średnia plastyczność 7-152,5-3,6
Słaba plastyczność 1-7<2,5
Nieplastyczność<1
Asocjatywność

Wiązanie odnosi się do zdolności kaolinu do łączenia się z surowcami nieplastycznymi, tworząc plastyczne masy gliniaste i charakteryzujące się określoną wytrzymałością na suszenie. Określenie zdolności wiązania polega na dodaniu do kaolinu standardowego piasku kwarcowego (o składzie masowym frakcji 0,25-0,15 mm stanowiącej 70% i frakcji 0,15-0,09 mm stanowiącej 30%). Do określenia wysokości kaolinu wykorzystuje się najwyższą zawartość piasku, przy której może on nadal utrzymywać plastyczną kulę gliniastą, oraz wytrzymałość na zginanie po wyschnięciu. Im więcej piasku dodamy, tym silniejsze będą właściwości wiążące tej glinianej gleby. Zazwyczaj kaolin o dużej plastyczności charakteryzuje się również silnymi właściwościami wiążącymi.

Wydajność suszenia
Wydajność suszenia odnosi się do wydajności mułu kaolinowego podczas procesu suszenia. Obejmuje to skurcz podczas suszenia, wytrzymałość na suszenie i wrażliwość na suszenie.

Skurcz podczas suszenia odnosi się do skurczu glinki kaolinowej po odwodnieniu i wysuszeniu. Glinka kaolinowa zazwyczaj ulega odwodnieniu i suszeniu w temperaturach od 40-60°C do nie więcej niż 110°C. Z powodu wypływu wody, odległości między cząsteczkami ulegają skróceniu, a długość i objętość próbki ulegają skurczowi. Skurcz podczas suszenia dzieli się na skurcz liniowy i skurcz objętościowy, wyrażony jako procentowa zmiana długości i objętości szlamu kaolinowego po wysuszeniu do stałej masy. Skurcz podczas suszenia kaolinu wynosi zazwyczaj 3-10%. Im drobniejszy rozmiar cząstek, tym większa powierzchnia właściwa, lepsza plastyczność i większy skurcz podczas suszenia. Skurcz tego samego rodzaju kaolinu zmienia się w zależności od ilości dodanej wody.

W przypadku ceramiki obowiązują nie tylko ścisłe wymagania dotyczące plastyczności, przyczepności, skurczu podczas suszenia, wytrzymałości na suszenie, skurczu podczas spiekania, właściwości spiekania, ognioodporności i białości kaolinu po wypaleniu, ale także właściwości chemicznych, zwłaszcza obecność pierwiastków chromogenicznych, takich jak żelazo, tytan, miedź, chrom i mangan, które obniżają białość po wypaleniu i powodują powstawanie plam.